Po Miloševom nalogu, Jevrem stiže u Ostružnicu, kako bi prodao volove za oružje i municiju za pripremanu bunu. Na kratko dolazi i u Beograd, ali ga Turci uhvate i zatvore u Kalemegdansku tvrđavu na Zindan kapiji, a zaplenjene volove doteraju u Beograd. Saznavši da su se Srbi, početkom aprila 1815. godine, ponovo digli na oružje, Sulejman-paša Skopljak htede pogubiti Jevrema, ali ga od toga odvrati beogradski emin-efendija. Pošto su u avgustu 1815. godine, Miloš i Maršali-ali paša sklopili mir, Jevrem je pušten iz zatvora, gde je proveo oko šest meseci. Godine 1816, Miloš je postavio Jevrema za obor-kneza Šabačke nahije; naredne godine, Jevrem je starešina i Sokolske nahije, a od 1819. upravlja i Valjevskom. Vršio je dužnost u okviru "nastavlenija" dobijenih od Miloša, ali se u nahijama ponašao kao pravi gospodar. Tu se ništa nije moglo dogoditi bez njegovog znanja i odobrenja. Jevrem je u Šabac stigao u martu 1816. godine i ubrzo se oženio Tomanijom Bogićević, sa kojom je imao osmoro dece - sedam kćeri i jednog sina. Punu zrelost i zasnivanje sopstvenih porodica doživelo je samo četvoro: bliznakinje Simka i Jelka, zatim Anka i sin Miloš. U nadležnim nahijama, Jevrem je imao teška i brojna zaduženja. Njegova uloga u organizaciji i radu sudstva je od velike važnosti. U redovne poslove spadalo je i suzbijanje hajdučije, koja je naročito uzela maha posle 1817. godine. Primenjujući oštre, katkad i surove mere, Miloš i Jevrem su uspeli da hajdučiju svedu na razumnu meru, čak bi se moglo reći i da su je iskorenili. U periodu od 1817-1835. godine, Jevrem je učestvovao u gušenju nekoliko buna, tokom rusko-turskog rata njegov zadatak je bio da spreči prelazak turske vojske iz Bosne, preko Srbije, na istočno ratište. Do 1842. godine Jevrem se u početku potajno, ali kasnije i javno borio za vlast. Sa opozicijom je uspeo da skine Miloša sa vlasti, ali onda je shvatio da su njegovi izgledi da bude izabran za srpskog kneza propali i zato se zalaže da na presto dođe Milošev drugi sin Mihailo.
|
|